Duszpasterstwo

Franciszkański Zakon Świeckich

Wspólnota Franciszkańskiego Zakonu Świeckich, przy Parafii św. Wojciecha w Bytomiu, spotyka się w drugi czwartek miesiąca, o godz. 16.00, w salce w salce duszpasterskiej w budynku Klasztoru Franciszkanów (kamienica naprzeciwko kościoła św. Wojciecha)

Opiekunem duchowym Wspólnoty FZŚ jest – br. Bertrand Sosnitza OFM.

Franciszkański Zakon Świeckich

(poprzednie nazwy: Bracia i Siostry od Pokuty, III Zakon Św. Franciszka)

„Stowarzyszenia, których członkowie, żyjąc w świecie, uczestniczą w duchu jakiegoś instytutu zakonnego, pod wyższym kierownictwem tegoż instytutu prowadzą życie apostolskie i zdążają do chrześcijańskiej doskonałości, nazywają się trzecimi zakonami lub otrzymują odpowiednią nazwę”. (kanon 303 Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1983 r.)

Kanon ten jest prawomocny także do Franciszkańskiego Zakonu Świeckich, który historycznie jest Trzecim Zakonem Franciszkańskim.

Historia powstania Franciszkańskiego Zakonu Świeckich i jego rozwój na ziemiach polskich

Początki Franciszkańskiego Zakonu Świeckich sięgają roku 1221, w którym św. Franciszek wychodząc naprzeciw potrzebom Kościoła i ludzi świeckich żyjących w rodzinach, zaproponował im nową formę życia ideałami Ewangelii, nazywając ich Braćmi i Siostrami od Pokuty.\r\nPierwsze wspólnoty III Zakonu Św. Franciszka na ziemiach polskich powstały po przybyciu franciszkanów I Zakonu do Wrocławia w roku 1236 i do Krakowa w roku 1237. Przez cały okres średniowiecza oraz w ciągu dalszych wieków III Zakon Św. Franciszka był bardzo liczny, zrzeszając osoby różnych stanów i zawodów, w tym duchownych diecezjalnych, biskupów, kardynałów oraz papieży.\r\nRozwijające się dzieła apostolskie prowadzone przez III Zakon Św. Franciszka upadły w okresie międzywojennym lub zostały administracyjnie zlikwidowane w okresie okupacji hitlerowskiej i terroru stalinowskiego. Po II wojnie światowej, w okresie stalinizmu III Zakon nie mógł oficjalnie istnieć, lecz dzięki modlitwie tych którzy ocaleli oraz wsparciu życzliwości kapłanów przetrwał ten trudny okres.\r\nOdrodzenie III Zakonu, już jako Franciszkańskiego Zakonu Świeckich, nastąpiło po II Soborze Watykańskim, na podstawie zatwierdzonej przez Ojca Świętego Pawła VI Reguły FZŚ.\r\nFranciszkański Zakon Świeckich rządzi się prawem powszechnym Kościoła i własnym: Regułą, Konstytucjami Generalnymi, Rytuałem i Statutami partykularnymi (KG 4,1).\r\nDo rodziny franciszkańskiej należy też Młodzież Franciszkańska, która jest federacją franciszkańskich ruchów, wspólnot młodzieżowych działających w oparciu o struktury Prowincji Pierwszego Zakonu Franciszkańskiego, lub FZŚ, oraz dzieci skupione we wspólnotach Rycerzy św. Franciszka.\r\nFranciszkański Zakon Świeckich w Polsce dzieli się na 18 regionów, terytorialnie pokrywających się w zasadzie z metropoliami lub diecezjami Kościoła Katolickiego i liczy blisko 13 tysięcy członków, skupionych w ok. 560 wspólnotach działających przy klasztorach franciszkańskich i parafiach diecezjalnych (wg danych na 2009 r.).\r\nDziałalność Wspólnot na poszczególnych poziomach struktur (ogólnopolskim, regionalnym i miejscowym) jest kierowana i ożywiana przez odpowiednią Radę z Przełożonym, wybieraną w tajnym głosowaniu podczas kapituł wyborczych odbywających się co trzy lata. W skład Rady z urzędu wchodzą Asystenci duchowi mianowani przez Ministrów Prowincjalnych Zakonu Braci Mniejszych, sprawujących nad FZŚ „wyższe kierownictwo” (kan. 303). Asystenci duchowi dbają o zachowanie przez członków FZŚ wierności charyzmatowi franciszkańskiemu, jedności z Rodziną Franciszkańską oraz współpracują w zakresie formacji. Działalnością FZŚ na poziomie ogólnopolskim kieruje Rada Narodowa z Przełożoną Narodową i Przewodniczącym Konferencji Asystentów Narodowych. Rada Narodowa podlega Radzie Międzynarodowej z siedzibą w Rzymie.

Zasady życia franciszkanów świeckich

REGUŁĄ życia franciszkanów Świeckich jest zachowanie Ewangelii Jezusa Chrystusa, naśladując św. Franciszka z Asyżu, dla którego Chrystus był natchnieniem i centrum życia w odniesieniu do Boga i ludzi. Natchnieni przez św. Franciszka i z nim powołani do odnowy Kościoła, franciszkanie świeccy starają się dążyć do doskonałości przez:

  • kształtowanie na wzór Pana Jezusa swojego sposobu myślenia poprzez całkowitą i doskonałą przemianę wewnętrzną, którą Ewangelia nazywa „nawróceniem”,
  • oczyszczanie serca za złych skłonności, żądzy posiadania i panowania,
  • budowanie braterskiej wspólnoty i ewangelicznego świata w każdej sytuacji,
  • walkę z pokusami szerząc w środowisku pracy i w domu pojęcie powszechnego dobra i braterstwa,
  • niesienie ludziom radości i nadziei w każdym czasie i w każdym miejscu,
  • żarliwą modlitwę: indywidualną i wspólnotową,
  • czynienie miłosierdzia jak; bezinteresowne uczynki dla biednych i potrzebujących.

Franciszkański Zakon Świeckich drogą do świętości

Na drodze franciszkańskiej świętość osiągnęli m.in.: bł. Lucheziusz z Poggibonsi, św. Elżbieta Węgierska, św. Ludwik IX Król Francji, św. Małgorzata z Kortony – pokutnica, św. Róża z Viterbo – piękna dziewica, pokutnica, bł. Zefiryn Malla pierwszy Cygan na ołtarzach, bł. Aniela Salawa – służąca, bł. Jan XXII, papież. Do FZŚ należało wiele wybitnych postaci jak np. gen. Józef Haller, malarz Jacek Malczewski czy brat Adam Chmielowski. Jest zaszczytem i radością dla obecnie żyjących franciszkanów świeckich, fakt, że tercjarzem franciszkańskim był Sługa Boży Stefan Kardynał Wyszyński. Zachowały się dokumenty, w których mówił o swojej przynależności do III Zakonu i łączności w modlitewnej ze św. Franciszkiem. Wielu franciszkanów świeckich modli się za wstawiennictwem Prymasa Tysiąclecia, prosząc równocześnie o Jego rychłą beatyfikację.

Patronka Franciszkańskiego Zakonu Świeckich w Polsce

Patronką FZŚ w Polsce jest błogosławiona Aniela Salawa. Urodziła się 9.IX.1881 r. w Sieprawiu koło Krakowa. W 1897 r. przyjechała do Krakowa w poszukiwaniu pracy. Jako służąca wykazała się wielkim i umiłowaniem pracy i wypełnienia powierzonych obowiązków, często trudnych i niewdzięcznych.\r\nW 1900 r. zapisała się do Stowarzyszenia Sług Katolickich św. Zyty. Zachwycona duchowością św. Franciszka w 1912 roku wstąpiła do III Zakonu Franciszkańskiego przy Bazylice Św. Franciszka w Krakowie. Zmarła 12 marca 1922 r. Ojciec Święty Jan Paweł II beatyfikował ją w Krakowie w dniu 13 sierpnia 1991 r. Patronką FZŚ została wybrana na Kapitule Narodowej w 1992 r.

Zasady przyjęcia do Franciszkańskiego Zakonu Świeckich

Warunkiem przyjęcia do FZŚ jest życie w łączności z Kościołem, dobra opinia moralna oraz okazywanie wyraźnych oznak powołania.\r\nCzłonkami Franciszkańskiego Zakonu Świeckich mogą zostać katolicy ochrzczeni, którzy przyjęli sakrament bierzmowania i ukończyli 18 rok życia, ludzie stanu wolnego (panny, kawalerowie, wdowy i wdowcy), żyjący w związkach małżeńskich sakramentalnych, a także osoby duchowne: klerycy, księża, biskupi.\r\nProśba o przyjęcie winna być skierowana do miejscowej wspólnoty, której rada podejmuje decyzję dotyczącą przyjęcia nowych członków.\r\nWłączenie do wspólnoty następuje w trzech etapach:

  • formacja wstępna (postulat) trwająca co najmniej 6 miesięcy, formacja początkowa (nowicjat) trwająca co najmniej jeden rok,
  • przyrzeczenie życia Chrystusową Ewangelią według Reguły FZŚ (profesja czasowa lub wieczysta),
  • Profesja jest aktem publicznym i kościelnym, uroczystym przyrzeczeniem wobec Kościoła.

Po złożeniu uroczystej profesji rozpoczyna się proces formacji ciągłej, który powinien trwać przez całe życie. Bracia i Siostry są odpowiedzialni za własną formację, aby rozwijać powołanie otrzymane od Pana w sposób coraz doskonalszy.\r\nWspólnota jest wezwana aby pomagać braciom i siostrom na tej drodze przez serdeczność modlitwę i przykład (KG FZŚ 37,3) Bliższe informacje na temat Franciszkańskiego Zakonu Świeckich można otrzymać w klasztorach franciszkańskich, na stronie internetowej www.fzs.info.pl.

Liturgiczna Służba Ołtarza

Liturgiczna Służba Ołtarza, przy Parafii św. Wojciecha w Bytomiu, jest w trakcie reorganizacji.

Na razie nie odbywają się spotkania formacyjne.

Opiekunem duchowym LSO jest proboszcz – br. Remigiusz Langer OFM.

Kto to jest ministrant?

,,Ministrante” (z łaciny) znaczy ,,służyć”. Służymy Bogu, kiedy przyczyniamy się do tego, aby liturgia była piękna. Słowo ,,ministrant” wskazuje na szczególnie na służbę we Mszy świętej.

  • Ministrant jest POMOCNIKIEM przy sprawowaniu Mszy świętej i podczas innych nabożeństw liturgicznych. Ministrant usługuje księdzu, gdy przygotowywany jest ołtarz i dary ofiarne potrzebne do ofiary Mszy świętej.
  • Ministrant jest tym który NIESIE ZNAKI. Ministrant niesie pewne określone przedmioty, które dla liturgii są niezbędne. Są to przedmioty, które dla liturgii mają szczególne znaczenie. One mają ludziom wierzącym coś przedstawić i wskazać na inną rzeczywistość.
  • Ministrant powinien sam być ZNAKIEM. Ministrant przez służenie wskazuje, że każde nabożeństwo liturgiczne sprawowane w kościele, jest nie tylko sprawą kapłana, lecz sprawą całej parafii i wszystkich wiernych! Ministrant przez swoje służenie pokazuje, że „uczestniczyć w liturgii” nie tak jak w kinie albo przed telewizorem tylko słuchać czy oglądać!

,,Uczestniczyć w liturgii” to znaczy także współdziałać i współtworzyć ją, czynnie się w niej angażując!

Parafialna Rada Duszpasterska

Parafialna Rada Duszpasterska stanowi grono osób służących proboszczowi radą we wszystkich sprawach duszpasterstwa parafialnego zgodnie z kan. 536 Kodeksu Prawa Kanonicznego. Skład Rady powinien odzwierciedlać przekrój społeczny całej parafii, czyli powinien uwzględniać takie elementy, jak: struktura wieku, zawodu, wykształcenia. Optymalna liczba członków Rady sięga od 15 do 30 osób w zależności od specyfiki terenu i potrzeb parafii. Członków Rady powołuje proboszcz na okres 5 lat. Dopuszcza się jednak możliwość przedłużenia kadencji Rady. Rada zbiera się na posiedzeniu przynajmniej raz na kwartał. Zebranie zwołuje proboszcz i przewodniczy obradom. Z każdego zebrania powinien być sporządzony protokół, który zostaje odczytany na następnym posiedzeniu.

Do zadań Rady należy wyrażanie opinii w sprawach dotyczących parafii oraz wysuwanie propozycji i wniosków zmierzających do doskonalenia pracy parafialnej. Rada nie jest po to, by kierować parafią. Ma ona jednak głos doradczy w potęgowaniu działalności pasterskiej. Członkowie Rady powinni docierać do parafian stojących z dala od Kościoła lub zachwianych w wierze. Rada winna omawiać sprawy materialno-gospodarcze parafii mające bezpośredni związek, na przykład: kościół i jego otoczenie, kaplice, pomieszczenia i obiekty parafialne. Rada powinna wspierać proboszcza w zarządzaniu dobrami materialnymi parafii. Ponieważ wykonywanie tych zadań wymaga od członków Rady dojrzałości duchowej i odpowiedniego poziomu religijnej wiedzy, to powinni oni stale pogłębiać swoje życie duchowe.

Statut Parafialnej Rady Duszpasterskiej Diecezji Gliwickiej

  1. Celem Parafialnej Rady Duszpasterskiej (PRD) jest wspomaganie proboszcza, jako jej przewodniczącego, w sprawach dotyczących całokształtu życia parafialnego.
  2. Kadencja PRD trwa 5 lat.
  3. Członkiem PRD może zostać jedynie katolik, zaangażowany w życie parafii oraz posiadający społeczny autorytet.
  4. Członkowie PRD powinni być dobierani według kryteriów: reprezentatywności, kompetencji oraz przydatności.
  5. Proboszczowi, po konsultacji z dotychczasowymi członkami PRD, przysługuje prawo prezentacji całej wspólnocie parafialnej kandydatów na członków nowej PRD.
  6. Ilość członków PRD powinna być adekwatna do wielkości parafii:\na) maksimum 10 członków w parafiach do 2 tys. wiernych,\nb) maksimum 15 członków w parafiach do 5 tys. wiernych,\nc) maksimum 20 członków w parafiach do 10 tys. wiernych,\nd) maksimum 30 członków w parafiach powyżej 10 tys. wiernych.
  7. W skład PRD wchodzą członkowie:\na) z urzędu:\n- kapłani pracujący w parafii oraz rektorzy kościołów znajdujący się w jej granicach\n- przedstawiciele zgromadzeń zakonnych i instytutów świeckich zamieszkujących i pracujących na terenie tej parafii\nb) z nominacji:\n- przedstawiciele parafialnych grup, stowarzyszeń i ruchów jak: nadzwyczajny szafarz udzielania Komunii świętej, katecheta, Caritas, KSM, duszpast. rodzin, SRK itp.\n- inni parafianie dobrani ze względu na ich zaangażowanie w parafii oraz kompetencje zawodowe\nc) z wyboru parafian.
  8. Członkowie PRD z poprzedniej kadencji mogą być ponownie wybrani. Należy przestrzegać zasady, że po udziale w dwu kolejnych kadencjach PRD, dany członek nie powinien być członkiem rady z wyboru.
  9. W skład PRD przynajmniej połowa członków wchodzi z wyboru parafian.
  10. Członkowie PRD powinni utworzyć sekcje odpowiedzialne za poszczególne odcinki życia parafialnego. Należy powołać następujące sekcje: katechetyczno – młodzieżową, charytatywną, liturgiczną, ekonomiczno – gospodarczą i inne.
  11. Sekcji ekonomiczno – gospodarczej przysługują kompetencje Parafialnej Rady Ekonomicznej określone przez oddzielne przepisy diecezjalne.
  12. W uzasadnionym przypadku, proboszcz po konsultacji z dziekanem, może odwołać członka Rady i na jego miejsce powołać inną osobę. W przypadku odejścia członka Rady z wyboru na skutek śmierci, rezygnacji przyjętej przez Radę lub niemożliwości wykonywania funkcji, w jego miejsce wchodzi ten, który otrzymał kolejno największą ilość głosów uwidocznioną w zestawieniu powyborczym. Na rozwiązanie całej PRD przed upływem kadencji proboszcz musi uzyskać pisemną zgodę Kurii Diecezjalnej.
  13. Z chwilą wakansu na urzędzie proboszcza, działalność PRD ulega zawieszeniu. Nowy proboszcz, po upływie miesiąca czasu od objęcia parafii, może w razie potrzeby wystąpić do Kurii Diecezjalnej o rozwiązanie dotychczasowej PRD i o powołanie jej nowego składu.
  14. Przynależność do PRD jest funkcją honorową i z racji jej pełnienia nie należy się żadne wynagrodzenie.
  15. Zebrania PRD zwołuje proboszcz (przynajmniej 4 razy w roku) i im przewodniczy Poszczególne sekcje – w miarę potrzeb – powinny spotkać się częściej. Rada posiada jedynie głos doradczy.
  16. Ewentualne nieporozumienia powstałe między PRD, a proboszczem rozstrzyga Dziekan. Władzą odwoławczą od decyzji Dziekana jest Kuria Diecezjalna.
  17. Członkowie PRD mają obowiązek wspierania proboszcza w poczynaniach związanych z prowadzeniem parafii.
  18. Proboszcz powinien przedstawić PRD inicjatywy duszpasterskie i gospodarcze oraz zasięgnąć opinii na ich temat. Podjęte inicjatywy Rada powinna wspierać i pomagać w ich realizacji.
  19. Członkowie PRD powinni troszczyć się o pogłębienie swojej formacji zgodnie z nauką Kościoła, poprzez obowiązkowe uczestniczenie w spotkaniach ogólnodiecezjalnych, rejonowych lub dekanalnych, służących temu celowi.
  20. Ważniejsze ustalenia PRD winny być podane do wiadomości całej wspólnocie parafialnej.
  21. Członkowie PRD składają na ręce proboszcza przyrzeczenie wykonywania swojej posługi zgodnie ze swoim sumieniem oraz przepisami prawa kanonicznego.
  22. Z każdego posiedzenia PRD należy sporządzić protokół. Protokoły przechowuje się w kancelarii parafialnej. Podlegają one wizytacji dziekańskiej i biskupiej. Kserokopie protokołów przesyłane są do Wydziału Duszpasterskiego Kurii Diecezjalnej.
  23. Członkowie PRD spotykają się z biskupem przeprowadzającym wizytację kanoniczną i informują go o sprawach związanych z działalnością parafii.

Powyższy statut zatwierdzam do odwołania.

Gliwice, dnia 16 grudnia 1997 r.

Jan Wieczorek biskup gliwicki

Wspólnota Neokatechumenatu

Wspólnota Neokatechumenatu, przy Parafii św. Wojciecha w Bytomiu, spotyka się w środy na Liturgii Słowa o godz. 19.00 w salce duszpasterskiej w budynku Klasztoru Franciszkanów (kamienica naprzeciwko kościoła św. Wojciecha) oraz w soboty na Eucharystii o godz. 19.00 – również w salkach parafialnych w klasztorze.

Opiekunem duchowym Wspólnoty Neokatechumenatu jest br. Aaron Kubas OFM

Droga Neokatechumenalna narodziła się w 1962 roku w Madrycie, w barakach „Palomeras atlas”. Kiko Arguello z kilkoma braćmi – wezwani przez Boga do przeżywania swego chrześcijaństwa pośród ubogich, dzieląc całkowicie życie tych, których nędza i cierpienie jest konsekwencją grzechu naszego społeczeństwa, znaleźli się w sytuacji, która zmusiła ich do przepowiadania dobrej nowiny naszego Zbawiciela, Jezusa Chrystusa.

Droga Neokatechumenalna przedstawia się dziś jako droga, którą Bóg dał swojemu Kościołowi posoborowemu, aby wewnątrz parafii otworzyć drogę etapowego wtajemniczenia chrześcijańskiego. Ta droga chrześcijańskiej formacji dokonuje się w małej wspólnocie, będącej obrazem Świętej Rodziny z Nazaretu, aby ziarno, które otrzymaliśmy na chrzcie mogło osiągnąć swoją dojrzałą miarę.

Droga opiera się na trójnogu: Słowo Boże – Liturgia – Wspólnota, rozpoczyna się katechezami wstępnymi. Następnie członkowie wspólnoty są wprowadzani w kolejne etapy życia chrześcijańskiego: pokory (prekatechumenat), prostoty (katechumenat pochrzcielny) i uwielbienia (wybranie i odnowienie przyrzeczeń chrzcielnych).

Kiedy w trakcie trwania Soboru Watykańskiego II w Madrycie rodziła się Droga Neokatechumenalna, trudno było przewidzieć jak szybko jej owoce pojawią się na całym świecie. Zapał misyjny i zaangażowanie wielu ludzi, którzy doznali łaski nawrócenia, doprowadził do tego, że dzisiaj wspólnoty neokatechumenalne obecne są na wszystkich kontynentach w wielu krajach świata.

W pierwszych wiekach chrześcijaństwa człowiek mógł być ochrzczony dopiero po okresie katechumenatu. Ten okres był potrzebny, aby do chrztu przystępowali ludzie dojrzali do wiary – ludzie świadomi ogromnej łaski, jaką, daje chrzest.

W naszych czasach sytuacja jest inna. Tajemnicę łaski chrztu musimy odkrywać jako ludzie dorośli. Katechumenat pochrzcielny realizowany we wspólnotach neokatechumenalnych jest jedną z prób odpowiedzi Kościoła na sytuację naszych czasów – sytuację, gdy członkowie parafii nie czują się z nią związani, gdy pogoń za dobrami tego świata przysłania prawdziwy sens naszego życia, gdy troski życia codziennego przygniatają i brak jest wiary w to, że może być inaczej, lepiej.

Droga Neokatechumenalna próbuje dać zagonionemu i zagubionemu we współczesnym świecie człowiekowi szansę na refleksję nad swoim życiem. Czerpiąc z bogactwa Kościoła pozwala jednać się z najbliższymi i odkrywać sens naszego życia. Pozwala wreszcie patrzeć z miłością na Kościół – naszą Matkę.

Żywy Różaniec

Wspólnota Żywego Różańca, przy parafii św. Wojciecha w Bytomiu, spotyka się w pierwszą niedzielę miesiąca, na Mszy św. o godz. 8.00, po której jest spotkanie połączone z wymiana tajemnic różańcowych.

Opiekunem duchowym Wspólnoty Żywego Różańca jest br. Arkadiusz Kąkol OFM.

Członkowie tej wspólnoty Żywego Różańca, biorą udział w sposób szczególny w modlitwach i dobrych uczynkach tej duchowej rodziny.

W Żywym Różańcu – Kółko złożone z 15 osób nazywa się Różą i każda z tych osób odmawia codziennie tylko jedną Tajemnicę Różańca Świętego. W ten sposób chociaż każdy odmawia tylko jedno „Ojcze nasz”, dziesięć „Zdrowaś Maryjo” i jedno „Chwała Ojcu”, rozważając tylko jedną tajemnicę Różańca św., jednak ma zasługę taką samą, jakby cały Różaniec odmówił, ponieważ cała Róża, z 20 osób złożona, rzeczywiście odmawia cały Różaniec.

Żywy Różaniec to również ofiarowanie komuś pięciu minut swojego życia. Tyle trwa mniej więcej jedna dziesiątka. Matka Boża prosi o odmawianie Różańca Świętego we wszystkich swoich objawieniach. W Fatimie oznajmiła dzieciom, że jest Królową Różańca Świętego: „Przyszłam na ziemię, aby upomnieć ludzkość, aby ludzie więcej nie grzeszyli. Niech przestaną obrażać mojego Syna. Niech ludzie odmawiają Różaniec i niech czynią pokutę”. 

  • Członkowie Żywego Różańca mają na celu za pomocą wspólnej modlitwy dochować wierności Bogu, wytrwać w dobrym, bronić od złego siebie i bliskich.
  • Członkowie Żywego Różańca mają obowiązek wielbić i naśladować Maryję oraz w szczególny sposób powinni wystrzegać się ciężkich grzechów.
  • Na czele każdego Kółka stoi Zelator lub Zelatorka. Mają oni obowiązek pilnowania zmiany Tajemnic Różańcowych co miesiąc.
  • Zmiana tajemnic odbywa się co miesiąc albo przez losowanie, albo – co jest praktyczne – w porządku kolejnym, to znaczy, kto na przykład miał w pierwszym miesiącu Tajemnicę 3., to na przyszły miesiąc już wiadomo, że będzie miał Tajemnicę 4., itd.
  • Członkowie Żywego Różańca korzystają z Mszy Świętych i Nabożeństw odprawianych w ich intencji, za żywych i zmarłych.
  • Przyjęcie do Kółka Żywego Różańca dokonuje się przez wpisanie do rejestru członków i zobowiązaniu się do codziennego odmawiania jednej dziesiątki Różańca świętego.

Kółka Różańcowe

W roku 1883 pap. Leon XIII ustanowił w całym Kościele październikowe nabożeństwo różańcowe. Trzysta lat wcześniej – roku 1571 – św. Pius V ustanowił święto Matki Bożej „od Różańca” i polecił je obchodzić „na pamiątkę zwycięstwa pod Lepanto i ku czci „Błogosławionej Dziewicy” każdego roku 7 października (Konst. Ap. Salvatoris Domini z dnia l września 157l r.).

  • W naszej Parafii miesięczne spotkania odbywają się w każdą pierwszą niedzielę miesiąca po Mszy św. o godz. 8.00.
  • Celem kółek różańcowych jest przede wszystkim modlitwa różańcowa w konkretnych intencjach, jak np. o pokój w rodzinach i świecie, o nawrócenie grzeszników, o miłość braterską, itp.
  • Kółka różańcowe są wielkim darem dla parafii, bo jest to wielka armia ludzi która codziennie modli się i wyprasza potrzebne łaski dla Parafii.

Kółka różańcowe choć obecne w większości naszych parafii, nie są znane, szczególnie młodym ludziom, choćby z racji tego, że członkami kółek są często osoby starsze. Okazuje się, że nie ma tu nic tajemniczego. Chodzi o modlitwę różańcową, która jest przecież znana przez większość wierzących. Szczególną formą propagowania tej modlitwy są tzw. róże różańcowe, zwane również Żywym Różańcem lub Bractwem Różańcowym. Żywy Różaniec swoje powstanie zawdzięcza Paulinie Jaricot (1799 – 1862). Przekonana o tym, że dobre uczynki znaczą niewiele, jeśli nie wspiera ich modlitwa, wymyśliła w 1825 r. żywy różaniec, coś co było bardzo praktyczne i odpowiadające duchowi czasu. Jaricot zakładała grupy, składające się z 15 osób, z których każda odmawiała codziennie jedną z piętnastu tajemnic różańcowych. Do swojego brata Phileasa, kapłana, napisała, że „będzie to armia dobrych mocy”. Wkrótce Żywy Różaniec stał się bardzo popularny w całej Francji, a jeden z biskupów, zdumiony religijnym ożywieniem w swojej diecezji, napisał: „Przypisuję to działaniu Żywego Różańca”. Zataczał on coraz szersze kręgi. Dwa lata po jego powstaniu istniało już 150 grup, a wielu francuskich biskupów przeszczepiło ideę Żywego Różańca do swoich diecezji. Papież Leon XII w 1827 r. pobłogosławił to dzieło, a Grzegorz XVI wydał dokument zatwierdzające Stowarzyszenie Żywego Różańca. Kilka lat po powstaniu Żywego Różańca, tylko w samej Francji, należało do niego ponad 3 mln wiernych.

Obowiązki członków Żywego Różańca:

  • Zasadniczym obowiązkiem jest zapisanie imienia w Księdze i odmawianie codziennie jednego dziesiątka Różańca.
  • Udział w miesięcznej zmianie tajemnic różańcowych
  • Częste przystępowanie do Sakramentów świętych oraz udział w procesjach maryjnych.
  • Rozszerzanie czci Maryi przykładem życia i działalnością apostolską.
  • Odważne stawanie w obronie wiary i Kościoła na wzór św. Dominika.
  • Udział w pogrzebie zmarłego członka Żywego Różańca oraz w modłach za spokój jego duszy.

Franciszkański Zakon Świeckich

Wspólnota Franciszkańskiego Zakonu Świeckich, przy Parafii św. Wojciecha w Bytomiu, spotyka się w drugi czwartek miesiąca, o godz. 16.00, w salce w salce duszpasterskiej w budynku Klasztoru Franciszkanów (kamienica naprzeciwko kościoła św. Wojciecha)

Opiekunem duchowym Wspólnoty FZŚ jest – br. Bertrand Sosnitza OFM.

Franciszkański Zakon Świeckich

(poprzednie nazwy: Bracia i Siostry od Pokuty, III Zakon Św. Franciszka)

„Stowarzyszenia, których członkowie, żyjąc w świecie, uczestniczą w duchu jakiegoś instytutu zakonnego, pod wyższym kierownictwem tegoż instytutu prowadzą życie apostolskie i zdążają do chrześcijańskiej doskonałości, nazywają się trzecimi zakonami lub otrzymują odpowiednią nazwę”. (kanon 303 Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1983 r.)

Kanon ten jest prawomocny także do Franciszkańskiego Zakonu Świeckich, który historycznie jest Trzecim Zakonem Franciszkańskim.

Historia powstania Franciszkańskiego Zakonu Świeckich i jego rozwój na ziemiach polskich

Początki Franciszkańskiego Zakonu Świeckich sięgają roku 1221, w którym św. Franciszek wychodząc naprzeciw potrzebom Kościoła i ludzi świeckich żyjących w rodzinach, zaproponował im nową formę życia ideałami Ewangelii, nazywając ich Braćmi i Siostrami od Pokuty.\r\nPierwsze wspólnoty III Zakonu Św. Franciszka na ziemiach polskich powstały po przybyciu franciszkanów I Zakonu do Wrocławia w roku 1236 i do Krakowa w roku 1237. Przez cały okres średniowiecza oraz w ciągu dalszych wieków III Zakon Św. Franciszka był bardzo liczny, zrzeszając osoby różnych stanów i zawodów, w tym duchownych diecezjalnych, biskupów, kardynałów oraz papieży.\r\nRozwijające się dzieła apostolskie prowadzone przez III Zakon Św. Franciszka upadły w okresie międzywojennym lub zostały administracyjnie zlikwidowane w okresie okupacji hitlerowskiej i terroru stalinowskiego. Po II wojnie światowej, w okresie stalinizmu III Zakon nie mógł oficjalnie istnieć, lecz dzięki modlitwie tych którzy ocaleli oraz wsparciu życzliwości kapłanów przetrwał ten trudny okres.\r\nOdrodzenie III Zakonu, już jako Franciszkańskiego Zakonu Świeckich, nastąpiło po II Soborze Watykańskim, na podstawie zatwierdzonej przez Ojca Świętego Pawła VI Reguły FZŚ.\r\nFranciszkański Zakon Świeckich rządzi się prawem powszechnym Kościoła i własnym: Regułą, Konstytucjami Generalnymi, Rytuałem i Statutami partykularnymi (KG 4,1).\r\nDo rodziny franciszkańskiej należy też Młodzież Franciszkańska, która jest federacją franciszkańskich ruchów, wspólnot młodzieżowych działających w oparciu o struktury Prowincji Pierwszego Zakonu Franciszkańskiego, lub FZŚ, oraz dzieci skupione we wspólnotach Rycerzy św. Franciszka.\r\nFranciszkański Zakon Świeckich w Polsce dzieli się na 18 regionów, terytorialnie pokrywających się w zasadzie z metropoliami lub diecezjami Kościoła Katolickiego i liczy blisko 13 tysięcy członków, skupionych w ok. 560 wspólnotach działających przy klasztorach franciszkańskich i parafiach diecezjalnych (wg danych na 2009 r.).\r\nDziałalność Wspólnot na poszczególnych poziomach struktur (ogólnopolskim, regionalnym i miejscowym) jest kierowana i ożywiana przez odpowiednią Radę z Przełożonym, wybieraną w tajnym głosowaniu podczas kapituł wyborczych odbywających się co trzy lata. W skład Rady z urzędu wchodzą Asystenci duchowi mianowani przez Ministrów Prowincjalnych Zakonu Braci Mniejszych, sprawujących nad FZŚ „wyższe kierownictwo” (kan. 303). Asystenci duchowi dbają o zachowanie przez członków FZŚ wierności charyzmatowi franciszkańskiemu, jedności z Rodziną Franciszkańską oraz współpracują w zakresie formacji. Działalnością FZŚ na poziomie ogólnopolskim kieruje Rada Narodowa z Przełożoną Narodową i Przewodniczącym Konferencji Asystentów Narodowych. Rada Narodowa podlega Radzie Międzynarodowej z siedzibą w Rzymie.

Zasady życia franciszkanów świeckich

REGUŁĄ życia franciszkanów Świeckich jest zachowanie Ewangelii Jezusa Chrystusa, naśladując św. Franciszka z Asyżu, dla którego Chrystus był natchnieniem i centrum życia w odniesieniu do Boga i ludzi. Natchnieni przez św. Franciszka i z nim powołani do odnowy Kościoła, franciszkanie świeccy starają się dążyć do doskonałości przez:

  • kształtowanie na wzór Pana Jezusa swojego sposobu myślenia poprzez całkowitą i doskonałą przemianę wewnętrzną, którą Ewangelia nazywa „nawróceniem”,
  • oczyszczanie serca za złych skłonności, żądzy posiadania i panowania,
  • budowanie braterskiej wspólnoty i ewangelicznego świata w każdej sytuacji,
  • walkę z pokusami szerząc w środowisku pracy i w domu pojęcie powszechnego dobra i braterstwa,
  • niesienie ludziom radości i nadziei w każdym czasie i w każdym miejscu,
  • żarliwą modlitwę: indywidualną i wspólnotową,
  • czynienie miłosierdzia jak; bezinteresowne uczynki dla biednych i potrzebujących.

Franciszkański Zakon Świeckich drogą do świętości

Na drodze franciszkańskiej świętość osiągnęli m.in.: bł. Lucheziusz z Poggibonsi, św. Elżbieta Węgierska, św. Ludwik IX Król Francji, św. Małgorzata z Kortony – pokutnica, św. Róża z Viterbo – piękna dziewica, pokutnica, bł. Zefiryn Malla pierwszy Cygan na ołtarzach, bł. Aniela Salawa – służąca, bł. Jan XXII, papież. Do FZŚ należało wiele wybitnych postaci jak np. gen. Józef Haller, malarz Jacek Malczewski czy brat Adam Chmielowski. Jest zaszczytem i radością dla obecnie żyjących franciszkanów świeckich, fakt, że tercjarzem franciszkańskim był Sługa Boży Stefan Kardynał Wyszyński. Zachowały się dokumenty, w których mówił o swojej przynależności do III Zakonu i łączności w modlitewnej ze św. Franciszkiem. Wielu franciszkanów świeckich modli się za wstawiennictwem Prymasa Tysiąclecia, prosząc równocześnie o Jego rychłą beatyfikację

Patronka Franciszkańskiego Zakonu Świeckich w Polsce

Patronką FZŚ w Polsce jest błogosławiona Aniela Salawa. Urodziła się 9.IX.1881 r. w Sieprawiu koło Krakowa. W 1897 r. przyjechała do Krakowa w poszukiwaniu pracy. Jako służąca wykazała się wielkim i umiłowaniem pracy i wypełnienia powierzonych obowiązków, często trudnych i niewdzięcznych.\r\nW 1900 r. zapisała się do Stowarzyszenia Sług Katolickich św. Zyty. Zachwycona duchowością św. Franciszka w 1912 roku wstąpiła do III Zakonu Franciszkańskiego przy Bazylice Św. Franciszka w Krakowie. Zmarła 12 marca 1922 r. Ojciec Święty Jan Paweł II beatyfikował ją w Krakowie w dniu 13 sierpnia 1991 r. Patronką FZŚ została wybrana na Kapitule Narodowej w 1992 r.

Zasady przyjęcia do Franciszkańskiego Zakonu Świeckich

Warunkiem przyjęcia do FZŚ jest życie w łączności z Kościołem, dobra opinia moralna oraz okazywanie wyraźnych oznak powołania.\r\nCzłonkami Franciszkańskiego Zakonu Świeckich mogą zostać katolicy ochrzczeni, którzy przyjęli sakrament bierzmowania i ukończyli 18 rok życia, ludzie stanu wolnego (panny, kawalerowie, wdowy i wdowcy), żyjący w związkach małżeńskich sakramentalnych, a także osoby duchowne: klerycy, księża, biskupi.\r\nProśba o przyjęcie winna być skierowana do miejscowej wspólnoty, której rada podejmuje decyzję dotyczącą przyjęcia nowych członków.\r\nWłączenie do wspólnoty następuje w trzech etapach:

  • formacja wstępna (postulat) trwająca co najmniej 6 miesięcy, formacja początkowa (nowicjat) trwająca co najmniej jeden rok,
  • przyrzeczenie życia Chrystusową Ewangelią według Reguły FZŚ (profesja czasowa lub wieczysta),
  • Profesja jest aktem publicznym i kościelnym, uroczystym przyrzeczeniem wobec Kościoła.

Po złożeniu uroczystej profesji rozpoczyna się proces formacji ciągłej, który powinien trwać przez całe życie. Bracia i Siostry są odpowiedzialni za własną formację, aby rozwijać powołanie otrzymane od Pana w sposób coraz doskonalszy.\r\nWspólnota jest wezwana aby pomagać braciom i siostrom na tej drodze przez serdeczność modlitwę i przykład (KG FZŚ 37,3) Bliższe informacje na temat Franciszkańskiego Zakonu Świeckich można otrzymać w klasztorach franciszkańskich, na stronie internetowej www.fzs.info.pl.

Liturgiczna Służba Ołtarza

Liturgiczna Służba Ołtarza, przy Parafii św. Wojciecha w Bytomiu, jest w trakcie reorganizacji.

Na razie nie odbywają się spotkania formacyjne.

Opiekunem duchowym LSO jest proboszcz – br. Remigiusz Langer OFM.

Kto to jest ministrant?

,,Ministrante” (z łaciny) znaczy ,,służyć”. Służymy Bogu, kiedy przyczyniamy się do tego, aby liturgia była piękna. Słowo ,,ministrant” wskazuje na szczególnie na służbę we Mszy świętej.

  • Ministrant jest POMOCNIKIEM przy sprawowaniu Mszy świętej i podczas innych nabożeństw liturgicznych. Ministrant usługuje księdzu, gdy przygotowywany jest ołtarz i dary ofiarne potrzebne do ofiary Mszy świętej.
  • Ministrant jest tym który NIESIE ZNAKI. Ministrant niesie pewne określone przedmioty, które dla liturgii są niezbędne. Są to przedmioty, które dla liturgii mają szczególne znaczenie. One mają ludziom wierzącym coś przedstawić i wskazać na inną rzeczywistość.
  • Ministrant powinien sam być ZNAKIEM. Ministrant przez służenie wskazuje, że każde nabożeństwo liturgiczne sprawowane w kościele, jest nie tylko sprawą kapłana, lecz sprawą całej parafii i wszystkich wiernych! Ministrant przez swoje służenie pokazuje, że „uczestniczyć w liturgii” nie tak jak w kinie albo przed telewizorem tylko słuchać czy oglądać!

,,Uczestniczyć w liturgii” to znaczy także współdziałać i współtworzyć ją, czynnie się w niej angażując!

Parafialna Rada Duszpasterska

Parafialna Rada Duszpasterska stanowi grono osób służących proboszczowi radą we wszystkich sprawach duszpasterstwa parafialnego zgodnie z kan. 536 Kodeksu Prawa Kanonicznego. Skład Rady powinien odzwierciedlać przekrój społeczny całej parafii, czyli powinien uwzględniać takie elementy, jak: struktura wieku, zawodu, wykształcenia. Optymalna liczba członków Rady sięga od 15 do 30 osób w zależności od specyfiki terenu i potrzeb parafii. Członków Rady powołuje proboszcz na okres 5 lat. Dopuszcza się jednak możliwość przedłużenia kadencji Rady. Rada zbiera się na posiedzeniu przynajmniej raz na kwartał. Zebranie zwołuje proboszcz i przewodniczy obradom. Z każdego zebrania powinien być sporządzony protokół, który zostaje odczytany na następnym posiedzeniu.

Do zadań Rady należy wyrażanie opinii w sprawach dotyczących parafii oraz wysuwanie propozycji i wniosków zmierzających do doskonalenia pracy parafialnej. Rada nie jest po to, by kierować parafią. Ma ona jednak głos doradczy w potęgowaniu działalności pasterskiej. Członkowie Rady powinni docierać do parafian stojących z dala od Kościoła lub zachwianych w wierze. Rada winna omawiać sprawy materialno-gospodarcze parafii mające bezpośredni związek, na przykład: kościół i jego otoczenie, kaplice, pomieszczenia i obiekty parafialne. Rada powinna wspierać proboszcza w zarządzaniu dobrami materialnymi parafii. Ponieważ wykonywanie tych zadań wymaga od członków Rady dojrzałości duchowej i odpowiedniego poziomu religijnej wiedzy, to powinni oni stale pogłębiać swoje życie duchowe.

Statut Parafialnej Rady Duszpasterskiej Diecezji Gliwickiej

  1. Celem Parafialnej Rady Duszpasterskiej (PRD) jest wspomaganie proboszcza, jako jej przewodniczącego, w sprawach dotyczących całokształtu życia parafialnego.
  2. Kadencja PRD trwa 5 lat.
  3. Członkiem PRD może zostać jedynie katolik, zaangażowany w życie parafii oraz posiadający społeczny autorytet.
  4. Członkowie PRD powinni być dobierani według kryteriów: reprezentatywności, kompetencji oraz przydatności.
  5. Proboszczowi, po konsultacji z dotychczasowymi członkami PRD, przysługuje prawo prezentacji całej wspólnocie parafialnej kandydatów na członków nowej PRD.
  6. Ilość członków PRD powinna być adekwatna do wielkości parafii:\na) maksimum 10 członków w parafiach do 2 tys. wiernych,\nb) maksimum 15 członków w parafiach do 5 tys. wiernych,\nc) maksimum 20 członków w parafiach do 10 tys. wiernych,\nd) maksimum 30 członków w parafiach powyżej 10 tys. wiernych.
  7. W skład PRD wchodzą członkowie:\na) z urzędu:\n- kapłani pracujący w parafii oraz rektorzy kościołów znajdujący się w jej granicach\n- przedstawiciele zgromadzeń zakonnych i instytutów świeckich zamieszkujących i pracujących na terenie tej parafii\nb) z nominacji:\n- przedstawiciele parafialnych grup, stowarzyszeń i ruchów jak: nadzwyczajny szafarz udzielania Komunii świętej, katecheta, Caritas, KSM, duszpast. rodzin, SRK itp.\n- inni parafianie dobrani ze względu na ich zaangażowanie w parafii oraz kompetencje zawodowe\nc) z wyboru parafian.
  8. Członkowie PRD z poprzedniej kadencji mogą być ponownie wybrani. Należy przestrzegać zasady, że po udziale w dwu kolejnych kadencjach PRD, dany członek nie powinien być członkiem rady z wyboru.
  9. W skład PRD przynajmniej połowa członków wchodzi z wyboru parafian.
  10. Członkowie PRD powinni utworzyć sekcje odpowiedzialne za poszczególne odcinki życia parafialnego. Należy powołać następujące sekcje: katechetyczno – młodzieżową, charytatywną, liturgiczną, ekonomiczno – gospodarczą i inne.
  11. Sekcji ekonomiczno – gospodarczej przysługują kompetencje Parafialnej Rady Ekonomicznej określone przez oddzielne przepisy diecezjalne.
  12. W uzasadnionym przypadku, proboszcz po konsultacji z dziekanem, może odwołać członka Rady i na jego miejsce powołać inną osobę. W przypadku odejścia członka Rady z wyboru na skutek śmierci, rezygnacji przyjętej przez Radę lub niemożliwości wykonywania funkcji, w jego miejsce wchodzi ten, który otrzymał kolejno największą ilość głosów uwidocznioną w zestawieniu powyborczym. Na rozwiązanie całej PRD przed upływem kadencji proboszcz musi uzyskać pisemną zgodę Kurii Diecezjalnej.
  13. Z chwilą wakansu na urzędzie proboszcza, działalność PRD ulega zawieszeniu. Nowy proboszcz, po upływie miesiąca czasu od objęcia parafii, może w razie potrzeby wystąpić do Kurii Diecezjalnej o rozwiązanie dotychczasowej PRD i o powołanie jej nowego składu.
  14. Przynależność do PRD jest funkcją honorową i z racji jej pełnienia nie należy się żadne wynagrodzenie.
  15. Zebrania PRD zwołuje proboszcz (przynajmniej 4 razy w roku) i im przewodniczy Poszczególne sekcje – w miarę potrzeb – powinny spotkać się częściej. Rada posiada jedynie głos doradczy.
  16. Ewentualne nieporozumienia powstałe między PRD, a proboszczem rozstrzyga Dziekan. Władzą odwoławczą od decyzji Dziekana jest Kuria Diecezjalna.
  17. Członkowie PRD mają obowiązek wspierania proboszcza w poczynaniach związanych z prowadzeniem parafii.
  18. Proboszcz powinien przedstawić PRD inicjatywy duszpasterskie i gospodarcze oraz zasięgnąć opinii na ich temat. Podjęte inicjatywy Rada powinna wspierać i pomagać w ich realizacji.
  19. Członkowie PRD powinni troszczyć się o pogłębienie swojej formacji zgodnie z nauką Kościoła, poprzez obowiązkowe uczestniczenie w spotkaniach ogólnodiecezjalnych, rejonowych lub dekanalnych, służących temu celowi.
  20. Ważniejsze ustalenia PRD winny być podane do wiadomości całej wspólnocie parafialnej.
  21. Członkowie PRD składają na ręce proboszcza przyrzeczenie wykonywania swojej posługi zgodnie ze swoim sumieniem oraz przepisami prawa kanonicznego.
  22. Z każdego posiedzenia PRD należy sporządzić protokół. Protokoły przechowuje się w kancelarii parafialnej. Podlegają one wizytacji dziekańskiej i biskupiej. Kserokopie protokołów przesyłane są do Wydziału Duszpasterskiego Kurii Diecezjalnej.
  23. Członkowie PRD spotykają się z biskupem przeprowadzającym wizytację kanoniczną i informują go o sprawach związanych z działalnością parafii.

Powyższy statut zatwierdzam do odwołania.

Gliwice, dnia 16 grudnia 1997 r.

Jan Wieczorek biskup gliwicki

Wspólnota Neokatechumenatu

Wspólnota Neokatechumenatu, przy Parafii św. Wojciecha w Bytomiu, spotyka się w środy na Liturgii Słowa o godz. 19.00 w salce duszpasterskiej w budynku Klasztoru Franciszkanów (kamienica naprzeciwko kościoła św. Wojciecha) oraz w soboty na Eucharystii o godz. 19.00 – również w salkach parafialnych w klasztorze.

Opiekunem duchowym Wspólnoty Neokatechumenatu jest br. Aaron Kubas OFM

Droga Neokatechumenalna narodziła się w 1962 roku w Madrycie, w barakach „Palomeras atlas”. Kiko Arguello z kilkoma braćmi – wezwani przez Boga do przeżywania swego chrześcijaństwa pośród ubogich, dzieląc całkowicie życie tych, których nędza i cierpienie jest konsekwencją grzechu naszego społeczeństwa, znaleźli się w sytuacji, która zmusiła ich do przepowiadania dobrej nowiny naszego Zbawiciela, Jezusa Chrystusa.

Droga Neokatechumenalna przedstawia się dziś jako droga, którą Bóg dał swojemu Kościołowi posoborowemu, aby wewnątrz parafii otworzyć drogę etapowego wtajemniczenia chrześcijańskiego. Ta droga chrześcijańskiej formacji dokonuje się w małej wspólnocie, będącej obrazem Świętej Rodziny z Nazaretu, aby ziarno, które otrzymaliśmy na chrzcie mogło osiągnąć swoją dojrzałą miarę.

Droga opiera się na trójnogu: Słowo Boże – Liturgia – Wspólnota, rozpoczyna się katechezami wstępnymi. Następnie członkowie wspólnoty są wprowadzani w kolejne etapy życia chrześcijańskiego: pokory (prekatechumenat), prostoty (katechumenat pochrzcielny) i uwielbienia (wybranie i odnowienie przyrzeczeń chrzcielnych).

Kiedy w trakcie trwania Soboru Watykańskiego II w Madrycie rodziła się Droga Neokatechumenalna, trudno było przewidzieć jak szybko jej owoce pojawią się na całym świecie. Zapał misyjny i zaangażowanie wielu ludzi, którzy doznali łaski nawrócenia, doprowadził do tego, że dzisiaj wspólnoty neokatechumenalne obecne są na wszystkich kontynentach w wielu krajach świata.

W pierwszych wiekach chrześcijaństwa człowiek mógł być ochrzczony dopiero po okresie katechumenatu. Ten okres był potrzebny, aby do chrztu przystępowali ludzie dojrzali do wiary – ludzie świadomi ogromnej łaski, jaką, daje chrzest.

W naszych czasach sytuacja jest inna. Tajemnicę łaski chrztu musimy odkrywać jako ludzie dorośli. Katechumenat pochrzcielny realizowany we wspólnotach neokatechumenalnych jest jedną z prób odpowiedzi Kościoła na sytuację naszych czasów – sytuację, gdy członkowie parafii nie czują się z nią związani, gdy pogoń za dobrami tego świata przysłania prawdziwy sens naszego życia, gdy troski życia codziennego przygniatają i brak jest wiary w to, że może być inaczej, lepiej.

Droga Neokatechumenalna próbuje dać zagonionemu i zagubionemu we współczesnym świecie człowiekowi szansę na refleksję nad swoim życiem. Czerpiąc z bogactwa Kościoła pozwala jednać się z najbliższymi i odkrywać sens naszego życia. Pozwala wreszcie patrzeć z miłością na Kościół – naszą Matkę.

Franciszkański Zakon Świeckich

Wspólnota Żywego Różańca, przy parafii św. Wojciecha w Bytomiu, spotyka się w pierwszą niedzielę miesiąca, na Mszy św. o godz. 8.00, po której jest spotkanie połączone z wymiana tajemnic różańcowych.

Opiekunem duchowym Wspólnoty Żywego Różańca jest br. Arkadiusz Kąkol OFM.

Członkowie tej wspólnoty Żywego Różańca, biorą udział w sposób szczególny w modlitwach i dobrych uczynkach tej duchowej rodziny.

W Żywym Różańcu – Kółko złożone z 15 osób nazywa się Różą i każda z tych osób odmawia codziennie tylko jedną Tajemnicę Różańca Świętego. W ten sposób chociaż każdy odmawia tylko jedno „Ojcze nasz”, dziesięć „Zdrowaś Maryjo” i jedno „Chwała Ojcu”, rozważając tylko jedną tajemnicę Różańca św., jednak ma zasługę taką samą, jakby cały Różaniec odmówił, ponieważ cała Róża, z 20 osób złożona, rzeczywiście odmawia cały Różaniec.

Żywy Różaniec to również ofiarowanie komuś pięciu minut swojego życia. Tyle trwa mniej więcej jedna dziesiątka. Matka Boża prosi o odmawianie Różańca Świętego we wszystkich swoich objawieniach. W Fatimie oznajmiła dzieciom, że jest Królową Różańca Świętego: „Przyszłam na ziemię, aby upomnieć ludzkość, aby ludzie więcej nie grzeszyli. Niech przestaną obrażać mojego Syna. Niech ludzie odmawiają Różaniec i niech czynią pokutę”. 

  • Członkowie Żywego Różańca mają na celu za pomocą wspólnej modlitwy dochować wierności Bogu, wytrwać w dobrym, bronić od złego siebie i bliskich.
  • Członkowie Żywego Różańca mają obowiązek wielbić i naśladować Maryję oraz w szczególny sposób powinni wystrzegać się ciężkich grzechów.
  • Na czele każdego Kółka stoi Zelator lub Zelatorka. Mają oni obowiązek pilnowania zmiany Tajemnic Różańcowych co miesiąc.
  • Zmiana tajemnic odbywa się co miesiąc albo przez losowanie, albo – co jest praktyczne – w porządku kolejnym, to znaczy, kto na przykład miał w pierwszym miesiącu Tajemnicę 3., to na przyszły miesiąc już wiadomo, że będzie miał Tajemnicę 4., itd.
  • Członkowie Żywego Różańca korzystają z Mszy Świętych i Nabożeństw odprawianych w ich intencji, za żywych i zmarłych.
  • Przyjęcie do Kółka Żywego Różańca dokonuje się przez wpisanie do rejestru członków i zobowiązaniu się do codziennego odmawiania jednej dziesiątki Różańca świętego.

Kółka Różańcowe

W roku 1883 pap. Leon XIII ustanowił w całym Kościele październikowe nabożeństwo różańcowe. Trzysta lat wcześniej – roku 1571 – św. Pius V ustanowił święto Matki Bożej „od Różańca” i polecił je obchodzić „na pamiątkę zwycięstwa pod Lepanto i ku czci „Błogosławionej Dziewicy” każdego roku 7 października (Konst. Ap. Salvatoris Domini z dnia l września 157l r.).

  • W naszej Parafii miesięczne spotkania odbywają się w każdą pierwszą niedzielę miesiąca po Mszy św. o godz. 8.00.
  • Celem kółek różańcowych jest przede wszystkim modlitwa różańcowa w konkretnych intencjach, jak np. o pokój w rodzinach i świecie, o nawrócenie grzeszników, o miłość braterską, itp.
  • Kółka różańcowe są wielkim darem dla parafii, bo jest to wielka armia ludzi która codziennie modli się i wyprasza potrzebne łaski dla Parafii.

Kółka różańcowe choć obecne w większości naszych parafii, nie są znane, szczególnie młodym ludziom, choćby z racji tego, że członkami kółek są często osoby starsze. Okazuje się, że nie ma tu nic tajemniczego. Chodzi o modlitwę różańcową, która jest przecież znana przez większość wierzących. Szczególną formą propagowania tej modlitwy są tzw. róże różańcowe, zwane również Żywym Różańcem lub Bractwem Różańcowym. Żywy Różaniec swoje powstanie zawdzięcza Paulinie Jaricot (1799 – 1862). Przekonana o tym, że dobre uczynki znaczą niewiele, jeśli nie wspiera ich modlitwa, wymyśliła w 1825 r. żywy różaniec, coś co było bardzo praktyczne i odpowiadające duchowi czasu. Jaricot zakładała grupy, składające się z 15 osób, z których każda odmawiała codziennie jedną z piętnastu tajemnic różańcowych. Do swojego brata Phileasa, kapłana, napisała, że „będzie to armia dobrych mocy”. Wkrótce Żywy Różaniec stał się bardzo popularny w całej Francji, a jeden z biskupów, zdumiony religijnym ożywieniem w swojej diecezji, napisał: „Przypisuję to działaniu Żywego Różańca”. Zataczał on coraz szersze kręgi. Dwa lata po jego powstaniu istniało już 150 grup, a wielu francuskich biskupów przeszczepiło ideę Żywego Różańca do swoich diecezji. Papież Leon XII w 1827 r. pobłogosławił to dzieło, a Grzegorz XVI wydał dokument zatwierdzające Stowarzyszenie Żywego Różańca. Kilka lat po powstaniu Żywego Różańca, tylko w samej Francji, należało do niego ponad 3 mln wiernych.

Obowiązki członków Żywego Różańca:

  • Zasadniczym obowiązkiem jest zapisanie imienia w Księdze i odmawianie codziennie jednego dziesiątka Różańca.
  • Udział w miesięcznej zmianie tajemnic różańcowych
  • Częste przystępowanie do Sakramentów świętych oraz udział w procesjach maryjnych.
  • Rozszerzanie czci Maryi przykładem życia i działalnością apostolską.
  • Odważne stawanie w obronie wiary i Kościoła na wzór św. Dominika.
  • Udział w pogrzebie zmarłego członka Żywego Różańca oraz w modłach za spokój jego duszy.