W 604 roku papież Grzegorz Wielki opisał przypadek mnicha Justusa, w stosunku do którego po jego śmierci wydał takie polecenie: „Postaraj się, aby począwszy od dziś przez dni trzydzieści składana była w jego intencji ofiara. Niech nie będzie dnia, w którym nie ofiarowano by zbawczej hostii w intencji odpuszczenia jego win”. Po trzydziestu dniach Justus ukazał się swemu bratu we śnie z wiadomością, że dostał się do nieba.

Praktyka Mszy św. Gregoriańskich zaczęła rozprzestrzeniać się od VIII wieku i została zaaprobowana przez Stolicę Apostolską. 15 marca 1884 roku, Kongregacja Odpustów orzekła, że przekonanie o szczególnej skuteczności Mszy św. Gregoriańskich w odniesieniu do dusz czyśćcowych jest rozumne i zgodne z wiarą.

Według dokumentu Tricenario Gregoriano z dnia 24 II 1967 r. Mszę św. gregoriańską można odprawić za jednego zmarłego w ciągu 30 kolejnych dni (przez jednego lub wielu kapłanów – w skrajnym przypadku trzydziestu różnych). Od tej zasady są jednak wyjątki. Kapłan może przerwać odprawianie Mszy św. Gregoriańskich w dni:

• Triduum Paschalnego,
• gdy zaistnieje (bez winy kapłana) nieprzewidziana przeszkoda (np. choroba),
• niektórych czynności duszpasterskich (np. msza pogrzebowa, msza za nowożeńców).

Trzeba jednak pamiętać, że kapłan jest zobowiązany do „uzupełnienia” liczby mszy gregoriańskich do trzydziestu. Gdyby się zdarzyło, że kapłan z własnej winy zaniedbał odprawienia mszy, to zobowiązany jest do oprawienia „od nowa” trzydziestu mszy w intencji zmarłego.